بسیاری از ما زمانی که با ترس روبهرو میشویم، تلاش میکنیم آن را انکار کنیم، پنهانش کنیم یا به هر شکلی از آن فرار کنیم. گاهی آنقدر درگیر مبارزه با ترس میشویم که تمام انرژی و آرامش خود را از دست میدهیم.
اما آیا تا به حال به این فکر کردهایم که شاید اولین قدم برای رهایی از ترس، جنگیدن با آن نباشد؛ بلکه پذیرفتن وجود آن باشد؟
در مسیر بهبودی در انجمن ترسوهای گمنام (T.A)، پذیرش و توکل دو اصل مهم برای مواجهه با ترس هستند. ما یاد میگیریم که وجود ترس را بپذیریم، اما اجازه ندهیم ترس برای ما تصمیم بگیرد.
پذیرش به معنای تسلیم شدن در برابر ترس نیست؛ بلکه به معنای دیدن واقعیت، بدون انکار و فرار است. توکل نیز به ما کمک میکند تا بهجای تکیه صرف بر تواناییهای محدود خود، به قدرت و هدایت خداوند اعتماد کنیم.
پذیرش ترس یعنی با خودمان صادق باشیم و بپذیریم که در شرایطی احساس نگرانی، ناامنی یا ناتوانی میکنیم.
برای مثال:
میترسم آیندهام آنطور که میخواهم پیش نرود.
از دست دادن عزیزانم مرا نگران میکند.
از قضاوت دیگران میترسم.
از شکست خوردن و اشتباه کردن هراس دارم.
نگران تأمین نیازهای مالی و امنیت زندگیام هستم.
در پذیرش، ما به خودمان اجازه میدهیم احساس ترس را ببینیم و بشناسیم؛ بدون اینکه خودمان را به خاطر ترسیدن سرزنش کنیم.
در انجمن ترسوهای گمنام یاد میگیریم که ترس داشتن، به معنای شکست خوردن نیست. مسئله اصلی این است که آیا ترس بر رفتار و تصمیمهای ما تسلط پیدا کرده است یا میتوانیم با آگاهی و کمک خداوند مسیر دیگری را انتخاب کنیم؟
وقتی ترس خود را انکار میکنیم، فرصت شناخت ریشههای آن را از دست میدهیم.
گاهی پشت خشم ما ترس پنهان شده است؛ گاهی پشت کنترلگری، حسادت، وابستگی یا نگرانیهای مداوم، ترس از دست دادن و ناامنی وجود دارد.
انکار ترس ممکن است باعث شود:
تصمیمهای عجولانه و نادرست بگیریم.
برای کنترل دیگران تلاش کنیم.
از تجربههای تازه دوری کنیم.
به آینده بیش از اندازه وابسته شویم.
آرامش خود را به رفتار و تأیید دیگران گره بزنیم.
پذیرش به ما فرصت میدهد بهجای واکنشهای ناشی از ترس، رفتارهای آگاهانهتری داشته باشیم.
توکل یعنی باور کنیم که در مسیر زندگی تنها نیستیم و قدرتی برتر از تواناییهای محدود ما وجود دارد.
در نگاه انجمن ترسوهای گمنام، خداوند سرچشمه ایمان، امید و آرامش است. زمانی که تمام تلاش ما صرف کنترل اتفاقات آینده میشود، از اعتماد به خداوند فاصله میگیریم.
توکل به این معنا نیست که هیچ اقدامی انجام ندهیم یا مسئولیت زندگی خود را کنار بگذاریم؛ بلکه یعنی وظیفه خود را انجام دهیم و نتیجه را به خداوند بسپاریم.
ما نمیتوانیم تمام اتفاقات آینده را پیشبینی کنیم، نمیتوانیم رفتار دیگران را کنترل کنیم و نمیتوانیم همیشه از وقوع اتفاقات ناخوشایند جلوگیری کنیم؛ اما میتوانیم انتخاب کنیم که امروز چگونه زندگی کنیم.
توکل یعنی انجام مسئولیت امروز، بدون اسارت در نگرانیهای فردا.
پذیرش و توکل در کنار یکدیگر معنا و قدرت بیشتری پیدا میکنند.
اگر فقط ترس خود را بپذیریم اما به خداوند اعتماد نکنیم، ممکن است در نگرانیها و افکار خود باقی بمانیم.
از طرف دیگر، اگر از توکل صحبت کنیم اما ترسهای واقعی خود را نشناسیم، ممکن است بهجای روبهرو شدن با مسائل، آنها را نادیده بگیریم.
در مسیر بهبودی T.A، ما ابتدا با صداقت به ترس خود نگاه میکنیم، مسئولیت رفتارهای خود را میپذیریم و سپس با ایمان و توکل، قدمی در مسیر درست برمیداریم.
برای اینکه پذیرش و توکل تنها در حد یک مفهوم
باقی نمانند، میتوانیم آنها را در زندگی روزمره تمرین کنیم.
۱. ترس خود را انکار نکنیم
وقتی میترسیم، بهجای فرار از احساس خود، آن را نامگذاری کنیم. بگوییم: من اکنون از چه چیزی میترسم؟
۲. ریشه ترس را بشناسیم
از خود بپرسیم این ترس از کجا آمده است؟ آیا از دست دادن، شکست، قضاوت یا نداشتن اعتماد سرچشمه میگیرد؟
۳. مسئولیت خود را از مسئولیت دیگران جدا کنیم
ما مسئول انتخابها و رفتارهای خود هستیم، نه کنترل تمام اتفاقات و تصمیمهای دیگران.
۴. بهجای نگرانی، اقدام کنیم
اگر مسئلهای راهحل دارد، برای آن قدمی برداریم. اگر خارج از کنترل ماست، تمرین کنیم که آن را به خداوند بسپاریم.
۵. از دعا و ارتباط با خداوند کمک بگیریم
در لحظات ترس، بهجای غرق شدن در افکار نگرانکننده، زمانی را برای دعا، سکوت و درخواست هدایت از خداوند اختصاص دهیم
۶. از مشارکت و تجربه دیگران استفاده کنیم
حضور در جلسات انجمن و شنیدن تجربه
یکی از اشتباهات رایج این است که تصور کنیم اگر ترس خود را بپذیریم، یعنی به آن اجازه دادهایم در زندگی ما باقی بماند.
اما پذیرش دقیقاً نقطه شروع تغییر است.
وقتی میپذیریم که میترسیم، دیگر مجبور نیستیم انرژی خود را صرف پنهان کردن این احساس کنیم. میتوانیم با آگاهی بیشتری تصمیم بگیریم و بهجای فرار، با کمک ایمان و توکل با موقعیت روبهرو شویم.
در انجمن ترسوهای گمنام یاد میگیریم که هدف، رسیدن به زندگی بدون هیچ چالش و نگرانی نیست؛ هدف این است که ترس دیگر فرمانروای زندگی ما نباشد.
یکی از ابزارهای مهم در انجمن ترسوهای گمنام، نوشتن ترازنامه ترس است.
ما با نوشتن ترسها، فرصت پیدا میکنیم آنچه را در ذهنمان میگذرد بهتر بشناسیم و از حالت سردرگمی خارج شویم.
هدف از این تمرین، سرزنش خودمان نیست؛ بلکه رسیدن به صداقت، آگاهی و شناخت الگوهایی است که ترس در زندگی ما ایجاد کرده است.
در مسیر بهبودی انجمن ترسوهای گمنام، به این باور میرسیم که ایمان میتواند جایگزین بسیاری از نگرانیها و وابستگیهای ما شود.
ترس به ما میگوید همه چیز باید مطابق خواسته ما پیش برود تا احساس امنیت کنیم؛ اما ایمان به ما یادآوری میکند که حتی در شرایط نامطمئن نیز میتوانیم به خداوند اعتماد کنیم.
ما نمیدانیم فردا چه اتفاقی خواهد افتاد، اما میتوانیم امروز با ایمان زندگی کنیم.
گاهی رهایی از ترس به معنای تغییر شرایط بیرونی نیست؛ بلکه به معنای تغییر نگاه ما به زندگی و واگذار کردن آن چیزی است که در اختیارمان نیست.
پذیرش ترس، آغاز یک مسیر تازه است؛ مسیری که در آن بهجای انکار احساسات، با خودمان صادق میشویم و بهجای تلاش برای کنترل همه چیز، اعتماد به خداوند را تمرین میکنیم.
در انجمن ترسوهای گمنام (T.A) یاد میگیریم که ترسهای خود را بشناسیم، مسئولیت رفتارهایمان را بپذیریم و با کمک ایمان، قدمهای تازهای برداریم.
ما قرار نیست با زور و اراده شخصی تمام ترسهای خود را از بین ببریم. قرار است یاد بگیریم در زمان ترس نیز به خداوند تکیه کنیم و اجازه ندهیم نگرانیها مسیر زندگی ما را تعیین کنند.
راه رهایی از ترس، انکار آن نیست؛ پذیرش آن، شناخت ریشههایش و سپردن زندگی به قدرتی برتر از خودمان است.
در مسیر بهبودی، به یاد داشته باشیم:
«انجمن ما راه رساندن ، نه رسیدن.»
این یعنی وظیفه ما حرکت در مسیر ایمان، صداقت و خدمت است؛ نه کنترل نتیجه تمام اتفاقات زندگی.